कविता : 1
तू मोकळं हसल्यावर

तू मोकळं हसल्यावर
मी वेचतो माझे शब्द
तुझ्या जवळ लपलेले
कागदावर रेखाटतो
मनमोकळेपणाने...
तू मोकळं हसल्यावर
पावसाळा नसताना देखील
पावसाची एक सर येते
गारव्याच्या मिठीत
क्षितीज सामावलं जातं

अनिल राव

कविता : 2

मी लिहिण्यास बसतो तेव्हा...

मी लिहिण्यास बसतो तेव्हा
अचानक शब्द हरवतात
काही वेळेनंतर कळते
त्यांनी धुमाकूळ घातला
होता मेंदूत
मेदुतून काही शब्द हृदयाला
जाउन भिडतात
अन
अचानक पेन कागदांवर
काही शब्द उमटवत जात
काही ठरवलेले
काही अचानक
त्याची एक कविता होते !!
कथा होते !!!
मग कादंबरी होते. !!!
याच
शब्दांनी मला लोक
ओळखतील
कोणी चागले, कोणी वाईट...
म्हणतील.
येथे
एक "अनिल"
सोसाट्याने आला
सेरावेंरा वाहतच
राहिला
आणि अचानक शांत झाला.
तो कायमचा



अनिल राव